Modelspoorclub Maas & Waal

Wie zijn we?

Wat doen we?

Wat hebben we?

M&W in Houten

Al het andere

 

De Moezelbaan

 

Van CLUBBAAN naar MODELBAAN

Overpeinzingen van oud-voorzitter Joop Pulles

 

 

 

De oude clubbaan

 

In onze modelspoorclub waren wij geleidelijk gewend geraakt aan een modelspoorbaan, bestaande uit bijzonder veel modules. Alle modules aan elkaar geschakeld, gaven een immense baan te zien. Indrukwekkend was dat wel, maar er waren toch ook een flink aantal bezwaren aan verbonden.

Om er enkele te noemen: De baan als geheel kon in de ons ter beschikkingstaande ruimte nooit opgesteld worden. Dat betekende o.a. dat de zekerheid omtrent een goed functioneren van de baan in zijn totaliteit en wat betreft alles wat daarmee in verbinding stond, niet mogelijk was. Dat gaf bij externe totaalopstellingen van de baan nog wel eens wat flinke problemen. Vervolgens nam de opslag van de modules, die niet in de baan in ons clublokaal waren opgenomen, erg veel ruimte in beslag. Dit ging ten koste van het opbergen van andere zaken en van een goed ordentelijk verzicht in het algemeen.

 

 

 

 

De oude clubbaan met spoor- en tramweg . Foto: Rob Boeser.

 

 

 

Verder bleek het transport van al deze modules naar een externe manifestatie min of meer een mega operatie, die weinig meer van doen had met het bouwen op kleine schaal. Nieuwe leden keken dan ook bij een dergelijke transportonderneming vaak totaal overdonderd en onthutst op van het exceptionele aantal modules, die uit allerlei hoeken en gaten, uit kelders en zolders te voorschijn kwamen.

 

De totale bouw, althans vanuit hoogwaardige eisen aan kwaliteit en detailleringen, bleek een bijna eindeloze en uitzichtloze zaak, die veel tijd en geduld kostte en ook veel financiële consequenties. Bovendien kon het geheel na verloop van tijd weinig clubleden meer enthousiasmeren. Men was “uitgekeken” op deze baan. Toch waren wij ons daar lange tijd niet altijd van bewust en waren wij met de bestaande situatie ook min of meer tevreden. Er heerste rust!

 

 

 

 

Geslaagde,door NMF erkende recordpoging door de twee jeugdleden: een 14 meter lange, rijdende goederentrein tijdens het 3e lustrum in november 2000. Foto Thom Boeser.

 

 

 

Er waren anderzijds, vreemd genoeg ook momenten waarop velen enthousiast en zelfvoldaan waren over de status quo van de baan. Dit deed zich namelijk voor bij externe manifestaties. Dan bleek een dergelijke baan zonder meer te imponeren en was deze voor velen een spectaculair stuk werk. Dat hield ons dan weer lange tijd  op de been. Maar in feite dreef onze club, als bouwclub althans, hoofdzakelijk op het enthousiasme van wildvreemde toeschouwers.

Weer thuis in het veilige clubgebouw dommelden we dan weer snel in en spraken wij onze voldaanheid uit over de reacties die wij gehad hadden, al manipuleerde misschien hier of daar ook nog iemand vrij onwezenlijk met plastic bekertjes, gevuld met een mengsel van water en houtlijn. Maar de meeste bekertjes waren gevuld met een ander soort vloeistof. Gewend aan en langzamerhand min of meer immuun geworden voor de bewondering van de toeschouwers, ging men echter stilletjes vermoeden, dat ook de toeschouwers mogelijk wel eens uitgekeken zouden kunnen raken op steeds weer dezelfde scènes.

Soms kwam het vage vermoeden op, dat de toeschouwers op manifestaties eigenlijk alleen nog maar uit gewoonte of uit wellevendheid enthousiast probeerden te doen. Een twijfelfase was het gevolg, totdat bij enkele clubleden het idee op kwam om kleine(re) units naar een bepaald thema te gaan bouwen.

 

 

 

De Moezelbaan

 

Dat betekent o.a.: overzichtelijkheid; bereiken resultaat; meer specifieke en exclusieve aandacht voor fijne detailleringen; minder problemen met de opslag van modules; het vaker gaan vullen van bekertjes: niet met koffie maar, met gips, houtlijm, water, strooimateriaal en zeepsop. Dit mogelijk ten koste van de verdiensten van de clubkas. Uit het idee van kleine(re) units ontstond na gezamenlijk overleg, het uitgangspunt dat het een na te bouwen gebied zou moeten worden, dat qua bouw zowel in technische als in creatieve zin, de nodige mogelijkheden zou bieden.

 

 

 

 

 Ergens aan de Moezel..... Foto: Thom Boeser

 

 

 

In technische zin bedoeld als: een streek met variaties in het landschap.

Zo is bijvoorbeeld door niveauverschillen visuele diepte in het landschap aan te brengen; er kan een keerlus verborgen worden achter het tunnelportaal van een rotsformatie. Wij vonden verder dat je je niet moet beperken tot alleen een spoorbaan in een interessant landschap, maar dat ook te denken zou zijn aan een autoweg met rijdende personenauto’s, vrachtwagens en bussen; aan een rivier met hier of daar een schip, aan een strandje, een aanlegsteiger, een paar watervogels, een scheepswerfje. Het is begrijpelijk, dat deze uitgangspunten veel creatieve mogelijkheden bieden. Ook het volgende is nog een punt, dat de aandacht zou kunnen verdienen.

 

 

 

 

 .......verborgen achter het tunnelportaal. Foto: Thom Boeser.

 

 

Gewoonlijk worden mensen sterker beïndrukt en geraakt door situaties of zaken al naargelang meerdere zintuigen bij hen worden geprikkeld. Een baan, waaraan niet alleen iets te zien is, maar waarbij ook geluiden uit het voorgestelde landschap te horen zijn en waarbij ook de reukzin geprikkeld wordt, zal aanzienlijk meer imponeren dan alleen een visueel waarneembaar geheel. De reukzin zou bij een modelbaan bijvoorbeeld ingeschakeld kunnen worden door een brandende”stapel snoeihout, maar dan ook met rookontwikkeling, die het specifieke aroma van brandend hout verspreidt.

 

 

 

 

.... rijdende treintjes. Foto: Thom Boeser

 

 

 

Bij geluiden uit het landschap is niet op de eerste plaats te denken aan het puffen of fluiten van een stoomloc of aan iets wat verband houdt met rijdende treintjes. Dat ligt te veel voor de hand en bovendien trekken die al voldoende aandacht.

 

 

 

 

Foto: Thom Boeser

 

 

 

Al denkend over de haalbaarheid van deze mogelijkheden moesten wij al snel onze beperkingen erkennen. Als dit allemaal realiseerbaar zou zijn, zouden wij waarschijnlijk gedwongen worden ook nog een schrikdraadinstallatie aan te schaffen om nieuwsgierige en tot het uiterste geprikkelde toeschouwers op afstand te houden.

Maar wij gingen wel verder met ons plan om een bepaald landschap als uitgangspunt te nemen, dat zoveel mogelijk aan de bovengenoemde wensen kan voldoen. Vrij voor de hand liggend is het om daarbij te denken aan een streek die men zelf concreet kent. Bijvoorbeeld doordat men daar een vakantie heeft doorgebracht. Met kinderen leert men gewoonlijk op een actieve en gevarieerde manier een streek of landschap goed kennen.

 

 

 

 

Foto: Thom Boeser

 

 

 

Als men uitgaat, wat wij deden, van een landschap met niveauverschillen, met rotspartijen, met een rivier, met een trein die zijn weg zoekt door het rivierendal, met een autoweg die min of meer hetzelfde doet, dan komt men gemakkelijk uit bij het Maasdal in België of het Rijndal, het Moezeldal of andere dalen in het Rijngebied.

Het werd….het Moezeldal. Wij gingen daarbij ook uit van het feit, dat de keuze van het Moezeldal bij vele toeschouwers het “vreugdevolle gevoel van herkenning” (zoals dat zo mooi wordt genoemd) zou kunnen oproepen.

 

Met de keuze voor dit bepaalde type landschap stelt men zichzelf bepaalde eisen qua opbouw en qua weergave van de karakteristieke kenmerken van dat gebied. Wij dachten daarom dat een bezoek aan het Moezeldal instructief zou zijn om nog eens exact een aantal dingen te checken. Zoals bijvoorbeeld de kleur van de rotsen, het verloop van de hellingen, het soort bomen aldaar, het type bovenleidingsmasten, de geaardheid van de oevers, de begroeiing van de velden en de akkers, de wijze van aanplant van de wijnstokken, het type huizen en hun kleurtonen, de kleur van de aarde. Ter versterking van ons geheugen legden wij het e.e.a. vast op de gevoelige plaat.

 

 

 

 

 Het begin van moezelwijn.......... Foto: Thom Boeser

 

 

 

Na deze voorbereidende overwegingen en activiteiten zijn wij begonnen aan de bouw van onze Moezel modelbaan, waarbij wij nu uiteraard proberen de werkelijkheid van het Moezeldal zo natuurgetrouw mogelijk na te bootsen.

 

 

 

 

Foto: Thom Boeser

 

 

 

Onder Tips & Tricks / Technieken staat de bouw van de wijnranken beschreven.

 

 

 

Huidige status

 

De Moezelbaan is overgenomen door één van onze leden en is nog steeds in bedrijf.